چرا ساكت نمي مانى
چرا پيوسته بارانى
خروشى
داد و طوفانى
چرا ساكت نميمانى
كجا خيره شدى اكنون
نگاهت هديه من كن
صداى پاى باران را
ترانه هاى طوفان را
ببين
آرام مي آيد
شب آرام
صداى سايه خورشيد
نواى عاشق بيد سر كوچه نمى آيد
ببين با گوش خود اما
سكوت شب چه گيرا است
بمان ساكت
كه بر گوشت
صداى عشق مى آيد
چرا ساكت نمى مانى ؟
مگر از درد مى دانى ؟
نمى دانى
ببين با چشم خود آن مرد عاشق را
كنار باغ
سر جاده
نگاهش را كجا بسته
چرا ساكت نمى مانى
بگو آن چيست
همان كه با نگاه تند
تو ميخواهى بدانى از من خسته
كجا از صبر ميدانى ؟
كجا از حفظ ميخوانى ؟
تو كه اكنون
جواب آن دل خود را نميدانى
چرا ساكت نمي مانى ؟
چه ميخواهى بدانى از پر بسته ؟
چه مى خواهى بخوانى از كتابى كه
در آن عشق و محبت
آستين بسته
برو در زير باران باش
كه چشمانت گنه دارد
برو ساكت بمان اما
مگو بر كس كه من گفتم
چرا ساكت نمى مانى ؟
خدا داند كه من گفتم بگو بر من
چرا ساكت نمى مانى
«1:06 - 1390-2-3 - علي »
مي نويسم اما
از چه مي بايد گفت ؟
از دلي پر غصه
يا پري بشكسته
يا پرستويي كه همچون عاشقي دلخسته
دل به يارش بسته
يا كه از
مرغكي كنج قفس
عاشقي بي هم نفس
گريه هاي بي صدا
درد هاي بي دوا
مي نويسم اما
لحظه ها مي گذرند
عشق ها ميميرند
و فقط خاطره ها مي مانند
در درون كوچه باغ ذهنت
زير ديوار بلند
خاطراتم دفن است
ياد داري تو مرا ؟
سالهايي رفته
روزها دل به تباهي بسته
دفتر خاطره هايت باز است
اثري از من نيست
چند برگ پاره
خاطراتي ز من است
مي نويسم اما
از كجا بايد گفت ؟
از شقايق يا ياس
از هوس يا احساس
گريه ام ميگيرد
آسمان چشم هايم امروز
ابر نه طوفانيست
كاش مي شد كه تو احساس كني
قطره باران را
باد را
بوران را
ديده گريان را
مي نويسم اما
گفتني هاي دلم را گفتم
غرش ابر دلم را ديدي
ياد داري كه چگونه ، بي حس
بر من و اشك دلم خنديدي ؟
مي نويسم اما
تو نخوان حرف مرا
تو نخوان حرف مرا
تو نخوان حرفم را
...
« علي – 1/02/1390 – '18:38 »
